غزل و تعبیر شماره 257 - غزل شماره 257

غزل شماره 257: روی بنما و مرا گو که ز جان دل برگير پيش شمع آتش پروا نه به جان گو درگير در لب تشنه ما بين و مدار آب دريغ بر سر کشته خويش آی و ز خاکش برگير ترک درويش مگير ار نبود سيم و زرش در غمت سيم شمار اشک و رخش را زر گير چنگ بنواز و بساز ار نبود عود چه باک آتشم عشق و دلم عود و تنم مجمر گير در سماع آی و ز سر خرقه برانداز و برقص ور نه با گوشه رو و خرقه ما در سر گير صوف برکش ز سر و باده صافی درکش سيم درباز و به زر سيمبری در بر گير دوست گو يار شو و هر دو جهان دشمن باش بخت گو پشت مکن روی زمين لشکر گير ميل رفتن مکن ای دوست دمی با ما باش بر لب جوی طرب جوی و به کف ساغر گير رفته گير از برم وز آتش و آب دل و چشم گونه‌ام زرد و لبم خشک و کنارم تر گير حافظ آراسته کن بزم و بگو واعظ را که ببين مجلسم و ترک سر منبر گير تعبیر غزل 257: با خانواده و دوستان خود صداقت داشته باشید و به دیگران سخت گیری نکنید، هرچقدر زندگی را سخت تر بگیرید سخت تر هم خواهد گذشت. از کمک به دوست و رفیق غافل نشوید تا آن ها هم در زمان نیاز به شما یاری برسانند. مدتی است افکارتان درهم شده و از مشکلی رنج می برید که از بیان آن خودداری می کنید، علت آن تردید و وسواس و غروری است که جلوی اقدام شما را می گیرد. شکرگزاری خداوند را به جای آورید و به او توکل کنید.