غزل و تعبیر شماره 248 - غزل شماره 248

غزل شماره 248: ای صبا نکهتی از کوی فلانی به من آر زار و بيمار غمم راحت جانی به من آر قلب بی‌حاصل ما را بزن اکسير مراد يعنی از خاک در دوست نشانی به من آر در کمينگاه نظر با دل خويشم جنگ است ز ابرو و غمزه او تير و کمانی به من آر در غريبی و فراق و غم دل پير شدم ساغر می ز کف تازه جوانی به من آر منکران را هم از اين می دو سه ساغر بچشان وگر ايشان نستانند روانی به من آر ساقيا عشرت امروز به فردا مفکن يا ز ديوان قضا خط امانی به من آر دلم از دست بشد دوش چو حافظ می‌گفت کای صبا نکهتی از کوی فلانی به من آر تعبیر غزل 248: مدتی است غمگین و اندهگین هستید و انتظار یار جان تان را به لب رسانده است. اگرچه دوری از معشوق سخت است اما صبوری کنید که به زودی غم فراق پایان پیدا می کند و انتظار تمام می شود. همه غم و غصه ها به شادی تبدیل خواهد شد. دوراهی شما را سرگردان کرده و نمی دانید چه تصمیمی بگیرید، احساس پیری باعث اندوه شما شده زیرا خودتان را از خوشی ها محروم کرده اید، امید خود را از دست ندهید زیرا هرچه مال شما باشد به شما برگردانده می شود.