غزل و تعبیر شماره 215 - غزل شماره 215

غزل شماره 215: به کوی ميکده يا رب سحر چه مشغله بود که جوش شاهد و ساقی و شمع و مشعله بود حديث عشق که از حرف و صوت مستغنيست به ناله دف و نی در خروش و ولوله بود مباحثی که در آن مجلس جنون می‌رفت ورای مدرسه و قال و قيل مسله بود دل از کرشمه ساقی به شکر بود ولی ز نامساعدی بختش اندکی گله بود قياس کردم و آن چشم جادوانه مست هزار ساحر چون سامريش در گله بود بگفتمش به لبم بوسه‌ای حوالت کن به خنده گفت کی ات با من اين معامله بود ز اخترم نظری سعد در ره است که دوش ميان ماه و رخ يار من مقابله بود دهان يار که درمان درد حافظ داشت فغان که وقت مروت چه تنگ حوصله بود تعبیر غزل 215: شما دارای اخلاق ناپسندی هستید و آن هم مقایسه خودتان با دیگران است! هیچگاه دستاوردها و خصوصیت های خودتان را با دیگران مقایسه نکنید و از روزگار و زندگی گله مند نباشید. دیری نمی پاید که اوضاع شما روبه راه می شود و از این سختی ها نجات پیدا می کنید. در روزهای آینده به مشکلی برمی خورید که در نگاه اول سخت به نظر می رسد اما با درایت و هوشمندی شما حل می شود. صبوری پیشه کنید و به خداوند توکل داشته باشید.