غزل و تعبیر شماره 228 - تعبیر شماره 228

غزل شماره 228: گر من از باغ تو يک ميوه بچينم چه شود پيش پايی به چراغ تو ببينم چه شود يا رب اندر کنف سايه آن سرو بلند گر من سوخته يک دم بنشينم چه شود آخر ای خاتم جمشيد همايون آثار گر فتد عکس تو بر نقش نگينم چه شود واعظ شهر چو مهر ملک و شحنه گزيد من اگر مهر نگاری بگزينم چه شود عقلم از خانه به دررفت و گر می اين است ديدم از پيش که در خانه دينم چه شود صرف شد عمر گران مايه به معشوقه و می تا از آنم چه به پيش آيد از اينم چه شود خواجه دانست که من عاشقم و هيچ نگفت حافظ ار نيز بداند که چنينم چه شود تعبیر غزل 228: به عهد و پیمانی که بسته اید وفادار باشید و باعث آزار و رنجش دیگران نشوید. دوستان منتظر شما هستند زودتر به این انتظار پایان دهید. خاطرخواه دارید برای عشق او حرمت نگه دارید. دور اندیش باشید و آینده را در نظر بگیرید. نیتی در دل دارید که باید از خداوند برای باز شدن گره ها طلب کمک کنید. اینقدر بی صبر و بی حوصله نباشید. به خداوند توکل کنید و با عزم راسخ و ایمان قوی اقدام کنید.