غزل و تعبیر شماره 7 - تعبیر شماره 7

غزل شماره 7: صوفی بيا که آينه صافيست جام را تا بنگری صفای می لعل فام را راز درون پرده ز رندان مست پرس کاين حال نيست زاهد عالی مقام را عنقا شکار کس نشود دام بازچين کان جا هميشه باد به دست است دام را در بزم دور يک دو قدح درکش و برو يعنی طمع مدار وصال دوام را ای دل شباب رفت و نچيدی گلی ز عيش پيرانه سر مکن هنری ننگ و نام را در عيش نقد کوش که چون آبخور نماند آدم بهشت روضه دارالسلام را ما را بر آستان تو بس حق خدمت است ای خواجه بازبين به ترحم غلام را حافظ مريد جام می است ای صبا برو وز بنده بندگی برسان شيخ جام را تعبیر غزل 7: به خداوند توکل کنید و هرگز ناامید نشوید تا بتوانید بر تمام مشکلات زندگی فائق آمده و پیروز شوید. به دنبال حرص و طمع نباشید تا زندگی طولانی و پرعزتی داشته باشید.حق الناس را به جای آورید و مطمئن باشید خداوند یار و یاور انسان های صادق و بی غل و غش است.دل، آینه تمام نمای انسان است، آینه دل را پاک کنید تا حقیقت را به روشنی دیده و به مقام بالا دست پیدا کنید