از هم فهمی تا هم زیستی

در جهانی خسته از فریاد و قضاوت،

این گفتار، دعوتی‌ست به مکث، به بازخوانی ریشه‌های گفت‌وگو، و به احیای ستون فراموش‌شده‌ی تمدن انسانی.

در این گفتار، با نگاهی روان‌شناختی، اجتماعی و ادبی:

ـ به مرجعیت تاریخی زبان در شکل‌گیری هم‌زیستی می‌پردازیم،

ـ از تفاوت ادبیات غنایی، تعلیمی، حماسی و نمایشی سخن می‌گوییم،

ـ ضعف ادبیات نمایشی در فرهنگ ما را بررسی می‌کنیم و پیوند آن را با بحران امروز گفت‌وگو نشان می‌دهیم،

ـ سکوت را نه به‌عنوان صرفاً غیاب کلمه، بلکه به‌عنوان لایه‌ای از ارتباط و زخم نادیده گرفته‌شده تحلیل می‌کنیم،

ـ و در پایان، تمرین‌هایی عملی برای بازآموزی گفت‌وگو در خانه، در روابط، در محیط کار و حتی در دلِ سختی‌های جامعه‌ی امروز پیشنهاد می‌دهیم.

این گفتار، فقط تحلیل بحران نیست؛

نامه‌ای‌ست در ستایشِ شنیدن.

یادآوری لطیفی که می‌گوید:

واژه‌ها، اگر با جان و خرد همراه شوند، هنوز می‌توانند پل بسازند میان دل‌ها.