آیینه‌های خاموش

این گفتار، به یکی از دردهای پنهان اما بنیادین جامعهٔ امروزمان می‌پردازیم:

فرار از گفت‌وگو.

این گفتار، سفری‌ست از درون به برون؛

از زخم‌های کودکی که صدایش شنیده نشد،

تا خانه‌هایی که به جای بوی گفت‌وگو، دیوارهای ضخیم داشتند،

تا جامعه‌ای که به جای شنیدن، فریاد می‌زند و به جای تعامل، حذف می‌کند.

 خواهیم شنید:

– چگونه تجربه‌های کودکی ما، از گفتن ترس ساختند.

– چگونه خانواده‌ها، به جای آموزش شنیدن، فرمان دادند و سکوت تحمیل کردند.

– چگونه جامعه، فرهنگ قضاوت را جایگزین فرهنگ گفت‌وگو کرد.

– چگونه غیبت گفت‌وگو در حاکمیت، سرمایه اجتماعی را فرسوده، و جامعه را در معرض انفجار قرار داده است.

درود بر همراهان جوینده و بیدار...

دوازدهمین گفتار از مجموعه‌ی ما، به موضوعی می‌پردازد که شاید بی‌صدا، اما پیوسته، بخشی از زندگی فردی و جمعی ما را شکل داده است:

سکوت‌های آسیب‌زا.

این گفتار، از زاویه‌ای علمی، روان‌شناختی، و صمیمی، پرسشی را می‌کاویم که کمتر درباره‌اش به زبان آمده‌ایم:

چرا گاهی در لحظه‌هایی که باید بگوییم، ساکت می‌مانیم؟

و این سکوت‌های ناگفته، در بلندمدت چه آسیبی به روان، رابطه‌ها، و حتی بافت اجتماعی ما می‌زند؟

در این گفتار، با هم مرور می‌کنیم:

– تمایز سکوت آگاهانه و سکوت آسیب‌زا؛

– ریشه‌های روانی، فرهنگی و تاریخی سکوت‌های مزمن؛

– نقش خانه، مدرسه، جامعه و سیاست در نهادینه‌کردن سکوت؛

– مرز باریک میان سکوت حکیمانه و خاموشیِ ناشی از ترس؛

– تأثیر خاموشی در روابط نزدیک و آسیب‌های تدریجی آن؛

– و در نهایت، چالش و تمرین‌هایی برای بازگشت به صدایی که شاید مدت‌ها خاموش مانده