«سیل انسان در دل شرم است و در این شرمگاه...»
در اثر «شرمگاه» از مجموعه «طغیان»، نیما شهسواری با نگاهی بیپرده به نقد جمعیتی میپردازد که از روی تهدید، مکر یا نیاز به نان، سیاهیلشکرِ قدرتهای مستبد میشوند. این شعر، فریادی علیه «تقیه» و «تزویر» است؛ واکاویِ لحظهای که انسانها برخلاف میل درونیشان، به مشروعیتبخشیِ بیداد تن میدهند. آیا سکوت و حضورِ اجباری ما، بازارِ غولان کاه را گرم نمیکند؟
شنیدن این نقد جسورانه در سایت جهان آرمانی:
https://idealistic-world.com/portal/
آرشیو پادکستهای انتقادی:
https://idealistic-world.com/podcast/
اولین نفر کامنت بزار
«بنگرید؛ هرزهای با تن عورش به رؤیایتان آمده اس...
"به نام جان"
پادکست...
آزادی بیان؛ دارویِ شفابخش یا تیغِ جراحیِ آسیبر...
«شعری که علیل است از گفتن این رنج!»؛ نیما شهسوا...
«اگر فریاد میزدم، آبروی چه کسی به مخاطره میاف...
آیا آزادی بیان میتواند ابزاری برای نابودیِ فره...
«سنگ صبور»؛ حدیثِ نفسِ جانی است که مأمنِ رنجها...
"آلتپرستان"
کتاب ص...
"به نام جان"
پادکست...
تمامی حقوق این وبسایت متعلق به شنوتو است