چرا برای پیروزی یک تیم فوتبال اشک میریزیم، اما در برابر پایمال شدنِ حقوقِ انسانی سکوت میکنیم؟
نیما شهسواری در قسمت دوم از ویژهبرنامه «مسخ انسان»، به سراغِ پدیدهی «ورزش حرفهای» میرود. او تبیین میکند که چگونه فوتبال، از یک بازیِ غریزی و زیبا، به ابزاری برای ایزوله کردنِ انسانها از واقعیتهای اسفناکِ اجتماعی و معیشتی تبدیل شده است.
در این اپیزود میشنوید:
- بازی یا مرداب؟؛ چگونه ورزش از «فراغت» به «متن زندگی» بدل شده و انسان را نسبت به آزادی و معاش بیتفاوت میکند.
- افسانهیِ «ستارهیِ از فقر جسته»؛ نقدِ قلابهایِ امیدی که سیستم برای تداومِ بندگیِ اکثریتِ فقیر و پیروزیِ اقلیتِ سلبریتی میسازد.
- نابرابریِ نهادینه؛ مقایسه تجمعِ ثروت در فوتبال با فقرِ حاکم بر حوزهی آموزش و پرورش (فوتبالیست در برابر معلم).
- تعصبِ وحشیانه؛ تحلیلِ ریشههای حماقتِ جمعی و خشونتی که به خاطرِ یک توپ، گریبانِ هواداران را میگیرد.
- یوغِ بندگیِ داوطلبانه؛ چرا طبقاتِ فرودست برای فرار از واقعیت، به دنیایِ خیالیِ ورزش پناه میبرند؟
ورزشِ حرفهای امروز، نه برای سلامتِ جسم، بلکه برای فلج کردنِ فکرِ جامعه طراحی شده است.
تمامی آثار و مانیفستهای ادبی نیما شهسواری را به صورت رایگان از وبسایت «جهان آرمانی» دریافت کنید:
https://idealistic-world.com/
اولین نفر کامنت بزار
«جهنم زمین بود و کشتار ما»؛ نیما شهسواری در شعر...
آیا ما واقعاً صاحب افکار و سلایق خود هستیم، یا ...
«دیو بدسیرت دریافت که نباید چهره بگشاید؛ او آمو...
سرانجام ایران نه در پایتختهای خارجی رقم میخور...
"دَوَران"
کتاب صو...
آیا انقلاب در ایران یک انتخاب است یا یک ضرورتِ ...
«خداوند دیگر خدا نیست؛ جاندار است.»
<...
آیا اصلاحات در ساختاری که «بندگی» و «ولایت مطلق...
«عزل باد خدا؛ آزادی نزدیک است!»
تمامی حقوق این وبسایت متعلق به شنوتو است