سرانجام ایران نه در پایتختهای خارجی رقم میخورد و نه در راهروهایِ قدرت؛ سرانجام ایران در دلهای ماست.
در قسمت پایانی ویژهبرنامه «سرانجام ایران»، نیما شهسواری به سراغ کلیدیترین عنصر رهایی میرود: «ایمان جمعی». او تبیین میکند که چگونه استبداد با کشتنِ قدرتِ آرزو، جامعه را به انفعال کشانده و چرا تنها راهِ شکستنِ این سکوت، فریاد زدنِ رویاهایمان برایِ فردایِ آزادی است.
در این اپیزود نهایی میشنوید:
- احیایِ آرزو؛ چرا رویا داشتن در دنیایِ مدرن یک عملِ انقلابی و آگاهانه است؟
- نقدِ «نخواستنِ محض»؛ چرا جملهی «چیزی برای از دست دادن نداریم» باید به «دنیایی برای به دست آوردن داریم» تغییر کند؟
- مانیفستِ فردایِ روشن؛ ضرورتِ تصویرگریِ دقیق از حقوق زنان، برابریِ جانها و نفیِ اعدام.
- تشکلسازی بر پایه آرمان؛ چگونه آرزوهایِ مشترک، افراد را به اهرمهایِ فشارِ قدرتمند (احزاب) تبدیل میکنند؟
- لذت از مسیرِ تغییر؛ چگونه با دگرگونیِ درونی، حتی پیش از پیروزی نهایی، طعمِ آزادی را بچشیم؟
ما نیازمندِ فروختنِ رویاهایمان به یکدیگر هستیم تا از دلِ آن، ایمانی متولد شود که هیچ قدرتی تابِ ایستادگی در برابرش را نداشته باشد. ایرانِ فردا، ثمرهیِ ایمانِ امروزِ ماست.
تمامی آثار و مانیفستهای نیما شهسواری را رایگان از وبسایت «جهان آرمانی» دریافت کنید:
https://idealistic-world.com/
اولین نفر کامنت بزار
"دَوَران"
کتاب صو...
آیا انقلاب در ایران یک انتخاب است یا یک ضرورتِ ...
«خداوند دیگر خدا نیست؛ جاندار است.»
<...
آیا اصلاحات در ساختاری که «بندگی» و «ولایت مطلق...
«عزل باد خدا؛ آزادی نزدیک است!»
"به نام جان"
پادکست به نا...
«سرنوشت من، دلنوشتِ من است...»
آیا ارتش یا سپاه میتوانند فرشتهی نجاتِ ایران ...
"قضاوت خدا"
کتاب صوتی قضا...
تمامی حقوق این وبسایت متعلق به شنوتو است