روزها در راه - تقدیم‌نامه دکتر محمدعلی موحد

روزها در راه | فصل سوم ـ قسمت ۵۰ -  دردِ دانستن...

روزها در راه | فصل سوم ـ قسمت ۴۹- امید به رستگاری...

روزها در راه| فصل سوم - قسمت ۴۸ - کمونیست‌هایِ اصلاح‌طلب...

روزها در راه | فصل سوم - قسمت ۴۷ - حرف زدن با سایه...

روزها در راه | فصل سوم ـ قسمت ۴۶ ـ صبح‌ها در راه...

روزها در راه | فصل سوم ـ قسمت ۴۵ ـ ای خجسته آزادی!...

قسمت ۴۴ |  تهرانِ خاکستری رنگ‌ تهران خاکستری، سیاه و گرد و ‌غبار است. فرسوده‌ی‌ مرده‌، بی‌خنده. آقاجون! تو خیابان آدم دار می‌زنن! تو‌ میدون چرثقیل میارن و آدم… می‌فهمی یعنی چی؟ می‌فهمی؟ 03:25  صدای ب...

روزها در راه | فصل سوم _ قسمت ۴۳ _ رزم‌گاهِ دکان‌داری...

قسمت ۴۲ |  آقا ننه بگیرش زمان در هوای خاموش معلق مانده،گاه گاه نسیم جابه‌جایش می‌کند. درخت‌های کهن کُنده‌ها را مثل چنگک سخت در دل خاک فرو کرده‌اند. ولی تنه و شاخه به طرف آسمان قد کشیده، با سماجت دردنا...