قد کشیدن از دل رنج

رنج‌ها شبیه بادهایی‌اند که بی‌هشدار می‌وزند و درخت زندگی‌مان را تکان می‌دهند. گاهی آرام‌اند و فقط ما را هوشیارتر می‌کنند، گاهی آن‌قدر شدید که ما را خم می‌کنند تا یاد بگیریم انعطاف یعنی چه، و گاهی بی‌رحم‌اند، شاخه‌ای از ما را می‌شکنند تا شاید جایی برای شکفتن شاخه‌ای تازه باز شود. آن‌ها می‌آیند، می‌مانند، می‌گذارند، و می‌روند، اما هیچ‌وقت بی‌اثر نمی‌گذرند. چون هر رنج، دستی‌ست که بی‌آنکه از ما اجازه بگیرد، چیزی را از وجودمان می‌تراشد تا لایه‌ی پنهان‌تری از خودمان را ببینیم