فرزندان آرام و بی دردسر

فرزندانی که بی‌دردسرند، اغلب در حاشیه می‌مانند؛ نه صدایی برای طلب کردن دارند، نه آشوبی برای جلب توجه. سکوتشان را به حساب بی‌نیازی می‌گذارند، نجابتشان را نشانه‌ی بی‌مشکلی می‌دانند، و مسئولیت‌پذیری‌شان را دلیل کم‌توجهی. والدین ناخودآگاه به سوی آن‌هایی کشیده می‌شوند که فریاد می‌زنند، آشکارا می‌لرزند، سؤال دارند، درد دارند و اعلام می‌کنند. اما آن فرزند آرام، که همیشه خودش را جمع‌وجور می‌کند، دیده نمی‌شود، گویی نیازی به توجه ندارد.