نهج البلاغه 1448 | 20 ربیع الثانی | خطبه 238

خطبه 238 نهج البلاغه؛ بخش اول: وصف یاران معاویه

متن خطبه:

و من كلام له (عليه السلام) في شأن الحَكَمين و ذمّ أهل الشام:

جُفَاةٌ طَغَامٌ وَ عَبِيدٌ أَقْزَامٌ، جُمِعُوا مِنْ كُلِّ أَوْبٍ وَ تُلُقِّطُوا مِنْ كُلِّ شَوْبٍ، مِمَّنْ يَنْبَغِي أَنْ يُفَقَّهَ وَ يُؤَدَّبَ وَ يُعَلَّمَ وَ يُدَرَّبَ وَ يُوَلَّى عَلَيْهِ وَ يُؤْخَذَ عَلَى يَدَيْهِ؛ لَيْسُوا مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَ الْأَنْصَارِ وَ لَا مِنَ الَّذِينَ تَبَوَّؤُا الدَّارَ وَ الْإِيمانَ.

ترجمه خطبه:

خطبه اى از آن حضرت (علیه السلام) در باب حكمين و نكوهش مردم شام:

مردمى هستند درشتخوى و رذل و سفله. بردگانى فرومايه اند كه هر يك از سويى گرد آورده و از جايى برچيده شده. كسانى كه هنوز بايد دين خود را فرا گيرند و به آداب آن آشنا گردند. تعليم داده شوند و در كارها آزموده گردند. كسى بر آنان سرپرستى يابد و دستشان بگيرد. نه از مهاجران اند و نه از انصار و نه از آنان كه در مدينه جاى داشته و بر ايمان استوار بودند.