06-عشق

عشق در این دیدگاه از یک نیاز ناشی از کمبود به یک جهت‌گیری وجودی والاتر تبدیل می‌شود که در آن فرد نه برای پر کردن خلأهای درونی، بلکه از روی فراوانی و برای شکوفایی دیگران محبت می‌ورزد. این نوع دلبستگی بالغانه که بر پایه احترام به کرامت انسانی و باور به خیرخواهی عمومی استوار است، مستلزم داشتن روانی آرام و منیتِ فروتن است تا بتوان میان استقلال فردی و پیوند عمیق با دیگری تعادلی پویا برقرار کرد. در این مسیر، شفقت به خویشتن و مراقبت اصیل از خود نه تنها خودخواهی نیست، بلکه بستری برای مهرورزی بی‌قیدوشرط به جهان فراهم می‌کند و روابط عاطفی را به فضایی برای کشف مداوم، تحسین متقابل و تعالی دوجانبه تبدیل می‌سازد که در آن حتی صمیمیت جسمانی نیز به ابزاری برای بیان معنا و رسیدن به یکپارچگی شخصیت بدل می‌گردد.