اپیزود سیزدهم- بخش اول: قصار های 27 و 28 از فصل دوم: تمپو، ماسک‌ها و هنرِ بدفهمیده‌شدن

چرا بعضی آدم‌ها، حتی وقتی به زبان خودت باهات حرف می‌زنن، باز هم انگار ترجمه‌ناپذیرن؟

تو این قسمت از پادکست «شَک» می‌ریم سراغ قصارهای ۲۷ و ۲۸ از فراسوی نیک و بد؛
جایی که نیچه از سخت‌فهمیده‌شدن، سوءتفاهم، دوستان «خوب»، ترجمه‌ناپذیریِ تمپو، و دوستی با مردگان حرف می‌زنه.

از رودخونه و لاک‌پشت و قورباغه
تا ماکیاولی، پترونیوس، آریستوفانس و افلاطون
و این پرسش عجیب:
آیا بهترین کسانی که ما را می‌فهمند، اصلاً هم‌عصران ما نیستند؟

این اپیزود درباره‌ی خوندنِ آهسته‌ست،
درباره‌ی خندیدن به سوءتفاهم،
و درباره‌ی این‌که فکر آزاد فقط یک ایده نیست؛
یک ریتمه، یک سبکِ زندگیه.