۲۰_ ابله محله

از متن قسمت ۲۰

_ بگو ببینم ژه فکر جالبی نکردم؟

_چرا فکرت بسیار جالب است

_ پس ادامه بدیم؟

بله آلبن ادامه بدیم ادامه بدیم

در این قطعه‌ی کوتاه از ابله محله بوبَن، گفت‌وگویی ساده میان آلبن و دوست خیالی‌اش ژه می‌بینیم، اما مثل بسیاری از نوشته‌های کریستیان بوبن، پشت این سادگی لایه‌ای ظریف از معنا پنهان است.

دوست خیالی به‌عنوان صدای درون

ژه در واقع بیشتر از اینکه یک شخصیت بیرونی باشد، شبیه صدای درونی آلبن است؛ نوعی گفت‌وگوی انسان با خودش. وقتی آلبن می‌پرسد: فکر جالبی نکردم؟ در حقیقت در حال آزمودن اندیشه‌ی خودش است. پاسخ :

" چرا فکرت بسیار جالب است" نوعی تأیید درونی است؛ لحظه‌ای که ذهن با خودش آشتی می‌کند و جرأت ادامه پیدا می‌کند.

دوم نیاز انسان به تأیید:

این دیالوگ نشان می‌دهد حتی در تنهایی، انسان میل دارد کسی فکرش را تأیید کند. بوبن ظریف نشان می‌دهد که ما گاهی این دیگری را در درون خود می‌سازیم. ژه همان دیگری مهربان است که به آلبن اجازه می‌دهد ادامه بدهد.

لحن کودکانه اما معنای فلسفی

تکرار جمله «ادامه بدیم ادامه بدیم» نوعی شوق زندگی را نشان می‌دهد؛ گویی فکر یا بازی ذهنی آنقدر شیرین است که باید ادامه پیدا کند.

. تنهاییِ خلاق

در جهان بوبن، تنهایی همیشه فقدان نیست؛ گاهی فضای زایش است. آلبن در تنهایی‌اش یک همراه ساخته و از دل آن گفت‌وگو، فکر و حرکت شکل می‌گیرد.

در واقع بوبن می‌گوید: گاهی برای ادامه دادن، فقط کافی است درون خودمان کسی باشد که بگوید: بله… ادامه بده

ترانه پایانی از گروه بمرانی .