روابط فضا–زمانی در فیزیک از عمیق‌ترین مفاهیمی هستند که نگاه ما به جهان را دگرگون کرده‌اند. در فیزیک کلاسیک، فضا و زمان دو مقوله‌ی مستقل در نظر گرفته می‌شدند؛ فضا بستری ثابت برای رخدادها بود و زمان به‌صورت یکنواخت و جداگانه جریان داشت. اما با ظهور نسبیت اینشتین، این تصویر فرو ریخت و فضا و زمان به‌عنوان یک ساختار واحد و به‌هم‌پیوسته به نام فضا–زمان شناخته شدند.

در این چارچوب، رویدادها نه فقط با مکان، بلکه با زمان تعریف می‌شوند و رابطه میان آن‌ها وابسته به ناظر است. سرعت، حرکت و حتی ترتیب وقوع رویدادها می‌توانند برای ناظران مختلف متفاوت باشند. این درهم‌تنیدگی فضا و زمان نشان می‌دهد که واقعیت فیزیکی مطلق و مستقل از مشاهده‌گر نیست، بلکه در تعامل با چارچوب مرجع معنا پیدا می‌کند.