زخم‌های شیرین بچگی | اپیزود ۱۸

سلام برادر،

ماه‌گونه جان!

کجای آسمان را به تماشا بنشینم که دلِ تنگم آرام بگیرد؟

اکنون احساس می‌کنم شبیه دختر بچه‌ای‌ام

در قالب زنی بالغ، با سیمای زنی مسن؛

که هم بهانه‌ات را می‌گیرم،

و هم می‌دانم در جهانی دیگر، در جایی بهتر، یکدیگر را ملاقات می‌کنیم.

اما تا آن روز، دیر و رنج‌آور و طاقت‌فرساست.

و در دنیایی که همه مشغول زندگی‌اند،

من بخش عظیمی از آن را در فراق تو، به انتظار می‌نشینم.