نپنتی | اپیزود ۱۲

آن‌قدر پریشانم از رفتنت،که دلم می‌خواهد به خواب بروم و دیگر طلوع نحس فردا را نبینم...گرچه زندگی همیشه ناخوش بود با ما....

کاش دل سر و سامان بگیرداز شبیخونِ این کوچِ نابهنگامت، برادر.کاش بشود غفلت بگیرد لحظه‌ایاین آشیانه‌ی موهومِ پر از همهمه....

شنیدی که می‌گن خدا آدمای خوب رو زودتر می‌بره؟ولی حقیقت اینه که من هیچ‌وقت دوست نداشتم تو انقدر خوب باشی......

سال‌ها بعد، وقتی که پیرزنی خمیده شدم،و به شیرین‌ترین لحظه‌ی غایت زندگیم رسیدم،شاید اون‌ موقع بتونم بغلت کنم،و تجربه کنم چیزی رو که چند دهه چشم‌انتظارش بودم....

نمی‌دانم چند سال باید بگذرد تا از این غم، کمی کم شود......

یه روز میام می‌شینم کنارت،همه چیز رو برات تعریف می‌کنم.وقتی تنت کنارمون نبود،چقدر سخت گذشت...چقدر بغض،چقدر حسرت...حتی اون لحظه‌های خوبی که مطمئنم بودی و می‌دیدی،اما باید خنده‌هات و خوشحالی‌هات رو می‌د...

روزی اگر داستان زندگی‌ام را بنگارم، فصل حضورت را زیباتر از همه خواهم نوشت؛که اگر لحظه‌ای در این زندگی، روشنی و زیبایی بود، همان لحظه‌ای بود که تو در آن بودی....

دلم آن‌قدر برایت تنگ است،که می‌خواهم کل دنیا نباشد...که می‌خواهم دیگر نباشم، که نبینمدیگر از اشک و التماس چشمانم کاری ساخته نیستحتی به قول معروف:«دردهایی در این دنیا هست به آن عظمت، که دیگر از اشک کار...

آن روزی که از پسِ پرده، تنِ عریانت را دیدم و چهره‌ات را که مثل ماه می‌درخشید و لبخندی آرام روی آن نشسته بود، پاهایم سست شد...چند لحظه‌ای، یا شاید چند دقیقه‌ای، نفهمیدم چه شد. انگار پاهایم دیگر به تنم ...