درختای انگور | اپیزود ۱۷

سلام داداشی...حالت خوبه؟از آسمون چه خبر؟راستی، این مدت خدا رو دیدی؟ازش پرسیدی چرا تقدیر این‌جوری شد؟تونستی حکمتشو بفهمی؟تونستی سرنوشتمو ببینی؟می شه این‌بار که اومدی پیشم، اگه اومدی تو خوابم، از سرنوشت...

برادر... من در خوابم؛کسی را بفرست که از این کابوس بیدارم کند.میان روزمرگی‌ها، هر بار یادم می‌افتد...این‌همه تلاش به چه کار می‌آید،وقتی کسی که باید باشد، پر کشیدهو من حتی لحظه‌ای، فقط لحظه‌ای، نمی‌توان...

یقین دارم که جای تو، پیش خدا، بسیار بهتر است.تو بنده‌ی شایسته‌ی خدایی......

باید عِطر تنم را هدیه بدهم به کسی که بعد از من، دلش خیلی برایم تنگ می‌شود...راستی، چه کسی دلش بیشتر از همه برایت تنگ است، عزیزِ جانم؟...

می‌دونی نپنتی (Nepenthe) یعنی چی؟یعنی کسی که باعث می‌شه درد و رنج و غمت رو فراموش کنی...مثل تو برای من....

آن‌قدر پریشانم از رفتنت،که دلم می‌خواهد به خواب بروم و دیگر طلوع نحس فردا را نبینم...گرچه زندگی همیشه ناخوش بود با ما....

کاش دل سر و سامان بگیرداز شبیخونِ این کوچِ نابهنگامت، برادر.کاش بشود غفلت بگیرد لحظه‌ایاین آشیانه‌ی موهومِ پر از همهمه....

شنیدی که می‌گن خدا آدمای خوب رو زودتر می‌بره؟ولی حقیقت اینه که من هیچ‌وقت دوست نداشتم تو انقدر خوب باشی......

سال‌ها بعد، وقتی که پیرزنی خمیده شدم،و به شیرین‌ترین لحظه‌ی غایت زندگیم رسیدم،شاید اون‌ موقع بتونم بغلت کنم،و تجربه کنم چیزی رو که چند دهه چشم‌انتظارش بودم....