غزل و تعبیر شماره 199 - غزل شماره 199

غزل شماره 199: واعظان کاين جلوه در محراب و منبر می‌کنند چون به خلوت می‌روند آن کار ديگر می‌کنند مشکلی دارم ز دانشمند مجلس بازپرس توبه فرمايان چرا خود توبه کمتر می‌کنند گوييا باور نمی‌دارند روز داوری کاين همه قلب و دغل در کار داور می‌کنند يا رب اين نودولتان را با خر خودشان نشان کاين همه ناز از غلام ترک و استر می‌کنند ای گدای خانقه برجه که در دير مغان می‌دهند آبی که دل‌ها را توانگر می‌کنند حسن بی‌پايان او چندان که عاشق می‌کشد زمره ديگر به عشق از غيب سر بر می‌کنند بر در ميخانه عشق ای ملک تسبيح گوی کاندر آن جا طينت آدم مخمر می‌کنند صبحدم از عرش می‌آمد خروشی عقل گفت قدسيان گويی که شعر حافظ از بر می‌کنند تعبیر غزل 199: گاهی به حرف هایی که می زنید عمل نمی کنید و فقط حرف های شعارگونه برای دیگران زده و آن ها را پند می دهید در صورتی که خودتان به آن باور ندارید. دروغ و دورویی را کنار بگذارید که سرانجام آن رسوایی و بی آبرویی خواهد بود. در کارها صداقت و راستی به خرج دهید که باعث موفقیت و پیشرفت شما می شود. ممکن است هوی و هوس دنیا شما را به راه خطا بکشاند، از حیله و نیرنگ دشمنان که سعی می کنند شما را وسوسه کنند حذر کرده و از آن ها دوری کنید.