کاش هیچ‌وقت دلت تنگ نشه

سلام داداشی...سه ساله گذشته.کی می‌گه تو رفتی؟!زبونمون لال...تو هستی.تو بند بند وجودمون،تو سلول‌به‌سلولِ مغز و قلب و تن‌مون.خواستم بگم دارم تلاش می‌کنم به پذیرش این برسم که تو به مرتبه‌ی تعالی رسیدی......

فکر می‌کردم گذر زمان، شاید از غم رفتنت کم کنه...نمی‌دونستم فقط حقیقت رو پررنگ‌تر می‌کنه،یه حفره‌ی عمیق وسط قلبم می‌ذاره،و در نهایت، منو به مرز جنون می کشونه......

خیال کردم کمی بگذرد، شاید التیام یابم...اما حقیقت، گاه چنان تلخ استکه ناچاریم... نااچاریم.و گذر زمان، هیچ چیز را درست نخواهد کرد؛فقط ماییم که متحمّل‌تر می‌شویمو قرار را، به اجبار می‌پذیریم....

روزی که رفتی، تا مدت‌ها دلم می‌خواست همه‌مون بمیریم.دلم می‌خواست همه بمیرن، هیچ موجودی روی زمین نمونه.اما نمردیم...فقط یه لایه‌ی تاریک اومد نشست روی چشم‌هام،رو زندگی‌م، رو دنیا....

سلام برادر،ماه‌گونه جان!کجای آسمان را به تماشا بنشینم که دلِ تنگم آرام بگیرد؟اکنون احساس می‌کنم شبیه دختر بچه‌ای‌امدر قالب زنی بالغ، با سیمای زنی مسن؛که هم بهانه‌ات را می‌گیرم،و هم می‌دانم در جهانی دی...

یه روز صبح، زنگ خونه رو می‌زنی که برگشتی....

سلام داداشی...حالت خوبه؟از آسمون چه خبر؟راستی، این مدت خدا رو دیدی؟ازش پرسیدی چرا تقدیر این‌جوری شد؟تونستی حکمتشو بفهمی؟تونستی سرنوشتمو ببینی؟می شه این‌بار که اومدی پیشم، اگه اومدی تو خوابم، از سرنوشت...

برادر... من در خوابم؛کسی را بفرست که از این کابوس بیدارم کند.میان روزمرگی‌ها، هر بار یادم می‌افتد...این‌همه تلاش به چه کار می‌آید،وقتی کسی که باید باشد، پر کشیدهو من حتی لحظه‌ای، فقط لحظه‌ای، نمی‌توان...

یقین دارم که جای تو، پیش خدا، بسیار بهتر است.تو بنده‌ی شایسته‌ی خدایی......

باید عِطر تنم را هدیه بدهم به کسی که بعد از من، دلش خیلی برایم تنگ می‌شود...راستی، چه کسی دلش بیشتر از همه برایت تنگ است، عزیزِ جانم؟...

می‌دونی نپنتی (Nepenthe) یعنی چی؟یعنی کسی که باعث می‌شه درد و رنج و غمت رو فراموش کنی...مثل تو برای من....

آن‌قدر پریشانم از رفتنت،که دلم می‌خواهد به خواب بروم و دیگر طلوع نحس فردا را نبینم...گرچه زندگی همیشه ناخوش بود با ما....

کاش دل سر و سامان بگیرداز شبیخونِ این کوچِ نابهنگامت، برادر.کاش بشود غفلت بگیرد لحظه‌ایاین آشیانه‌ی موهومِ پر از همهمه....

شنیدی که می‌گن خدا آدمای خوب رو زودتر می‌بره؟ولی حقیقت اینه که من هیچ‌وقت دوست نداشتم تو انقدر خوب باشی......

سال‌ها بعد، وقتی که پیرزنی خمیده شدم،و به شیرین‌ترین لحظه‌ی غایت زندگیم رسیدم،شاید اون‌ موقع بتونم بغلت کنم،و تجربه کنم چیزی رو که چند دهه چشم‌انتظارش بودم....

نمی‌دانم چند سال باید بگذرد تا از این غم، کمی کم شود......

یه روز میام می‌شینم کنارت،همه چیز رو برات تعریف می‌کنم.وقتی تنت کنارمون نبود،چقدر سخت گذشت...چقدر بغض،چقدر حسرت...حتی اون لحظه‌های خوبی که مطمئنم بودی و می‌دیدی،اما باید خنده‌هات و خوشحالی‌هات رو می‌د...

روزی اگر داستان زندگی‌ام را بنگارم، فصل حضورت را زیباتر از همه خواهم نوشت؛که اگر لحظه‌ای در این زندگی، روشنی و زیبایی بود، همان لحظه‌ای بود که تو در آن بودی....

دلم آن‌قدر برایت تنگ است،که می‌خواهم کل دنیا نباشد...که می‌خواهم دیگر نباشم، که نبینمدیگر از اشک و التماس چشمانم کاری ساخته نیستحتی به قول معروف:«دردهایی در این دنیا هست به آن عظمت، که دیگر از اشک کار...

آن روزی که از پسِ پرده، تنِ عریانت را دیدم و چهره‌ات را که مثل ماه می‌درخشید و لبخندی آرام روی آن نشسته بود، پاهایم سست شد...چند لحظه‌ای، یا شاید چند دقیقه‌ای، نفهمیدم چه شد. انگار پاهایم دیگر به تنم ...

منتظرِ اون روزی ام، نه چندان دور، که صدات کنم و...اون روزی که از خاک برخیزیم و من، مات و مبهوت، بدوم سمتت،بغلت کنم و به اندازه ی همه ی ناتمام های دنیا بگم:خدایا شکرت... ...

مِنْهَا خَلَقْنَاكُمْ وَفِيهَا نُعِيدُكُمْ وَمِنْهَا نُخْرِجُكُمْ تَارَةً أُخْرَى (۵۵) طهما شما را از خاک آفریدیم و به خاک باز می گردانیم و بار دیگر(در روز قیامت) از این خاک بیرونتان می آوریم....