اعتراف ناتمام

شاید با پرسه‌زدن روی شن‌های ساحل،

شاید با آوازهای آرامِ بی‌سببی،

شاید با یک گل رزِ سرخ…

نمی‌دانم.

شاید با لرزشِ تنت،

با نفس‌هایی که در گوشم می‌نشست،

شاید با نگاهت—

اما فقط بگو… فقط بگو که دوستم داری.