گزارش جامع تحلیلی و بالینی ناشنوایی و کم‌شنوایی

ناشنوایی و کم‌شنوایی (Hearing Loss) به‌عنوان یکی از شایع‌ترین اختلالات حسی در سطح جهان، بار سنگینی بر دوش نظام‌های سلامت، اقتصاد جهانی و کیفیت زندگی فردی تحمیل می‌کند. درک این پدیدار نه صرفاً به‌عنوان یک نقیصه فیزیولوژیک، بلکه به‌عنوان یک چالش چندوجهی که ابعاد ژنتیکی، محیطی، اجتماعی و روان‌شناختی را در بر می‌گیرد، برای متخصصان حوزه پزشکی امری ضروری است. بر اساس گزارش‌های سازمان بهداشت جهانی (WHO) در سال ۲۰۲۴، بیش از ۵ درصد از جمعیت جهان، معادل ۴۳۰ میلیون نفر، نیازمند خدمات توانبخشی برای رسیدگی به کم‌شنوایی ناتوان‌کننده خود هستند. این آمار شامل ۳۴ میلیون کودک است که زندگی آن‌ها از همان سال‌های نخستین تحت تأثیر این اختلال قرار می‌گیرد. پیش‌بینی‌های اپیدمیولوژیک نشان می‌دهد که تا سال ۲۰۵۰، این رقم با رشدی نگران‌کننده به بیش از ۷۰۰ میلیون نفر خواهد رسید؛ به عبارتی، یک نفر از هر ده نفر در جهان با کم‌شنوایی ناتوان‌کننده دست‌وپنج نرم خواهد کرد.

تعریف بالینی کم‌شنوایی ناتوان‌کننده به آستانه شنوایی بالاتر از ۳۵ دسی‌بل (dB) در گوش بهتر اطلاق می‌شود. این معیار، مرز میان یک اختلال خفیف و وضعیتی است که نیازمند مداخله پزشکی جدی است. توزیع جغرافیایی این بار بیماری به‌شدت نابرابر است؛ به‌طوری‌که نزدیک به ۸۰ درصد از افراد مبتلا در کشورهای با درآمد کم و متوسط (LMICs) زندگی می‌کنند. این واقعیت، اهمیت تمرکز بر استراتژی‌های بهداشت عمومی در مناطقی مانند خاورمیانه و ایران را دوچندان می‌کند. علاوه بر این، کم‌شنوایی با افزایش سن رابطه مستقیم و تصاعدی دارد. در میان افراد بالای ۶۰ سال، بیش از ۲۵ درصد تحت تأثیر کم‌شنوایی ناتوان‌کننده قرار دارند که این امر با پدیده پیرگوشی (Presbycusis) و تغییرات دژنراتیو سیستم شنوایی مرتبط است.