علوم انسانی، درد کهنه

برخی از علوم انسانی به میزان انسانیت انسان قدمت دارند و چه بسا قبل از آنکه تبدیل به علم شوند تجربه زیسته همان انسانهای اولیه تاکنون بوده‌اند که در اثر گذشت زمان و بنابه نیاز، دچار کاوش بیشتری قرار گرفته‌اند تا ما شاهد تولد علوم مختلف از بستر وجود همان انسانهای قرون گذشته از قبل میلاد مسیح تاکنون در گذر زمان باشیم. انسان به تجربه زیسته خود به عنوان تنها داشته مفید و مورد قبول یا اسلحه‌ای کارآمد برای درست زندگی کردن در جهان خودش به شدت نیازمند است. تجاربی که یا خودش کسب کرده یا به او آموزش داده شده تا تبدیل به فرهنگ و چگونگی بهتر زیستن انسان در قومیتهای مختلف شد پس به سادگی نمی‌توان چیزی را که انسانی با تمام وجودش عجین شده است را صرفاً از منظر تجددگرایی با فرهنگ غالب و مقبول روز در عصر جدید جایگزین کرد مگر آنکه برایش نیازی همراه با علاقه‌مندی تعریف شود تا انسان با انگیزشی درونی به سوی آن مفاهیم به ظاهر خوب و تفکر روز جامعه حرکت کند که در آن زمان خواهید دید که او شتابی بیشتر از خواسته شما برای رسیدن به آن مقصود فرضی خواهد داشت.