رادیو پای. قسمت اول. نونواری در چهارراه سیروس (1) یا دابسمش روی صدای «نَصوح» در بلوار کشاورز

تهران بیشتر مثل پای سیب است تا پایـ‌ تخت! … رادیو پای ۲۱ قسمت: استوری بورد هر قسمت جداگانه اماده میشود متناسب با مسایل مورد توجه روز … توالی انتشار : دو هفتگی برنامه انتشار: تهران در سال ۱۲۰۰ پایتخت شد ، در ساعت ۱۲:۰۰ هر یک جمعه در میان مدت هر پادکست بین بیست و پنج تا سی دقیقه پادکستها با اجازه تکثیر ازاد منتشر خواهد شد. مجری طرح: خانه فرهنگ ماه ناظر کیفی و محتوا: حمید کیانی گروه نویسندگان: ياسين حجازى، احسان حسينى، حمید کیانی، محمد سربی، صدا: پيمان بنى فاطمى کارگردان هنری: یاسین حجازی گرافیک: احسان حسينى صداپیشگان: محى الدين تقی پور، مريم خامدار صاحب امتیاز: شهرداری تهران / تمامی مالکیت مادی و معنوی رادیو پای برای داره کل فرهنگی شهرداری تهران محفوظ است.

تا اینکه نهایتا در پارک شهر تهران هم بهم میرسند، و اخرین قسمت را بیاد شمسه و برای شمسه ای ها با هم ضبط می کنند و میفرستند. «این صدای من است اینجا در...» که جمله همیشگی آن دو بود در قسمت اخر میشد: «این صدای ما است، اینجا در شبکه ای از توانمندی و قابلیت و درک جوانان محلات شهر تهران؛ در شمسه... » و روایتشان با صرف یک پای‌سیب در پای تخت… تمام میشد» . که اپیزود اخر محل انتشار نیافت …

آ نها هم مثل ما گاهی نامید میشدند، گاهی هم طمع کار می شدند، گاهی خودسری میکردند، گاهی تقاضا و البته هنوز هم می کنند، هشدار می دهند، اما هرگز قضاوت نکردند ، کتمان نکردند و نمی کنند. دغدغه شان را صریح و رک گاهی بر اساس سناریو و‌ گهگاهی هم بداهه، با مخاطبانشان در میان می گذاشتند، تا شنونده شان را به فکر کردن وادار کنند. در این مسیر نه چندان طولانی، اما کش امده به اندازه یک قرن از مکان‌های تاریخی محلات خاص، در دل تاریخ شهر تهران گذشتند. تا به هم برسند. و همه چیز را از طریق پیام صوتی و عکس در قالب تبادل پیام‌ و در شبکه اجتماعی شمسه ( sham3)، با گوشی ایفون شان صدای محیط مکان‌ها، صدای انگیزه‌ها، خیابان‌ها و رویدادهای واقعی را هم ضبط و ثبت شدند. …

در هر اپیزود، در هر فراز و کلمه شان هر کدامشان دارند به موضوعی که لازم بود جلب توجه کند! طرح توجه می‌کنند؛ و آن را در قالب خاطره ای، گلایه ای، متنی از یک اعلان، تاریخچه یک محل، کشف پاسخی بر یک معما، و‌ حتی بیاد اوری صحنه هایی از یک فیلم یا نمایش ‌و یا موسیقی ای که در حین راه رفتن به ان گوش می کنند، بطوری غیر مستقیم، گاهی هم صریح و مستقیم ثبت می کنند و به اشتراک می‌گذارند؛… داشت فراموشم می شد، اما؛ مهم تر از همه اینها که شمردم، این است که آنها اهل مطالعه بودند، و کتابخوان و هنوز هم هستند! مهم نیست چه کتابی، در چه قطعی، با چه رنگ جلدی و چه نوع صحافی یا حتی از چه نویسنده ای، مهم توجه به محتواست! و البته انچه که خوب است جا انداخت اصل ضرورت مطالعه و کتابخوانی است. حالا کار ما باشد یا شیخ اجل حضرت سعدی چه فرقی دارد! مهم این است که عادت کنیم کتاب بخوانیم، و درک کنیم که مطالعه ضرورت است آدم که اهل مطالعه باشد منطق دار میشود؛

«رادیو پای» به نوعی پژواک صدای همه و دغدغه من بود، وقتی که فکرمان راه خود را برای شنیده شدن پیدا کرد، اما نه به عنوان صدای من یا تو یا هرکسی. در یک کار تیمی به عنوان مکاشفه ای بر امده از صداهای درون سر چند نسل، از زبان دو شیفته، دو عاشق که در خیابان‌های تهران قدم می‌زنند و هر کدام بخشی از نجواهای درونشان بودیم. آنها همپای قلم و ذوق ما قدم میزدنند؛ در شوق دیدار و تمنی وصل، نجوا میکردند، می گشتند و راه میرفتند،