17. تنها

چشمی که زمانی به هدر داده امانش......

معشوقی از کوچه گذشت و تاب نداشت......

زائیدن دوباره افکار فایده نداشت......

اگر خود به خود راه دریا بگیرد / به ناکس بگو رود موجی ندارد...

اگر دنیا متاعی داشت، به نقد آن را هدر می‌داد / وگرنه نسیه بسیار است که آن را بیخبر می‌داد...

بر تنت زیاد است بنشین شعر بخوان / مگر از عشق بریدی شب شعر است بمان...

زخم زبان نمی‌زنم حتی به سایه های دور / حتی برای لحظه ‌ای دل کندن از بهشت و حور...

یوسفم باز به کنعان سفری خواهد کرد / سالها میگذرد،‌ جان به لبی خواهد کرد...

مردی به سخن نیست، گزافه گویی هرگز / رندی و پریشانی و بی وفایی هرگز...