قمار روی شانس؛ فاجعه‌ی بی‌برنامگی و فقدانِ تشکل؛ پادکست به نام جان؛ ویژه برنامه توهم رهایی ایران؛ قسمت ۳

چرا حرکت‌های اعتراضی در ایران، علی‌رغم خشم عمومی، به سرمنزل مقصود نمی‌رسند؟ در قسمت سوم از ویژه‌برنامه «توهم رهایی ایران»، نیما شهسواری دست روی یکی از حیاتی‌ترین حفره‌های مبارزه می‌گذارد: «بی‌برنامگی».

ما در کشوری زندگی می‌کنیم که اپوزیسیون و مردمش، سال‌هاست «رهایی» را نه با برنامه و سازماندهی، بلکه با «شانس و جرقه» قمار کرده‌اند. شهسواری در این اپیزود به کالبدشکافی این واقعیت تلخ می‌پردازد که چرا نفرت از جمهوری اسلامی (جنبه سلبی) برای پیروزی کافی نیست و چرا ما به شدت نیازمند یک «ایمان جمعی» و «جنبه‌های ایجابی» (خواستنِ یک جایگزین مشخص) هستیم.

در این پادکست می‌شنویم:

- چرا مدِ «روشنفکریِ مستقل و بی‌حزب» سمی برای انقلاب است؟

- تفاوت اساسی میان «جرقه» (مانند فاجعه مهسا امینی) و «برنامه انقلابی» چیست؟

- چرا اپوزیسیون به جای رهبری مردم، دنباله‌رویِ هیجانات خیابانی شده است؟

- ضرورت شفافیت مالی و تشکیلاتی احزاب برای جذب ۳.۵ تا ۱۰ درصدِ جان‌برکف.

نسخه کامل صوتی و متنی در وب‌سایت جهان آرمانی:

https://idealistic-world.com/podcast/

تحلیل‌های تخصصی نیما شهسواری درباره ساختار احزاب:

https://idealistic-world.com/portal/