در نهمین قسمت از ویژهبرنامه «هژمونی جمهوری اسلامی»، نیما شهسواری به سراغ یکی از حیاتیترین و در عین حال انتزاعیترین ارکان سلطه این نظام میرود: «امام زمان».
چرا جمهوری اسلامی خود را «دروازه ظهور» مینامد؟ در این اپیزود، تحلیل میشود که چگونه مفهوم انتظار، از یک باور مذهبی به یک ابزار سیاسی برای تولید «انفعال» و «بردگی مدرن» تبدیل شده است. نیما شهسواری تبیین میکند که نظام با گره زدن بقای خود به ارادهای ماورایی، هرگونه مسئولیتپذیری در قبال فقر و ظلم را از میان برده و خود را نایبِ برحقِ خدایی میداند که اعتراض به او کفر مطلق است.
در این قسمت، به تناقض میان «عدل الهی» و «سکوت در برابر ظلم» پرداخته شده و فاش میشود که چگونه حاکمیت از عطشِ انسان برای معنا، جهت تثبیت استبداد قدسی خود بهره میبرد.
نسخه کامل صوتی و متنی در وبسایت «جهان آرمانی»:
https://idealistic-world.com/podcast/
اولین نفر کامنت بزار
کتاب صوتی سرگردانی (بخش دوازدهم)؛ اثری از نیما ...
«نباشد حقیقت جز آزادگی»؛ نیما شهسواری در شعر «آ...
"سوختن پاکی"
کتاب ...
در هشتمین قسمت از ویژهبرنامه «هژمونی جمهوری اس...
"سرگردانی"
کتاب ص...
"پور خدا"
شعر و کلام نیما...
"سنگزار"
کتاب صوت...
چرا ما از کنار درد دیگران میگذریم؟ در قسمت ۶۲ ...
در هفتمین قسمت از ویژهبرنامه «هژمونی جمهوری اس...
تمامی حقوق این وبسایت متعلق به شنوتو است