عصبانی‌ ام

وقتی رمضان می‌آید خوشحال می‌شوم، به پيشوازش پا و سر برهنه می‌شتابم

از شوق دیدارش که از پس دوری یکساله حاصل شده اشک می‌ریزم، سرتا پایش را غرق بوسه می‌کنم

شیرین می‌شود

وقتی به نیمه می‌رسد پیغامبر می‌خندد، علی می‌خندد و زهرا

چند روزی می‌گذرد ناگهان باهم دعوایمان می‌شود

پدر زخم بر می‌دارد...