اپیزود نوزدهم - پاییزخوانی (عاقبت ...باران...)

بارانی که روزها بالای شهر ایستاده بود عاقبت بارید /

تو بعد ِ سالها به خانه ام می آمدی…

تکلیف ِ رنگ موهات در چشم هام روشن نبود/

تکلیف ِ مهربانی، اندوه، خشم و چیزهای دیگری که در کمد آماده کرده بودم

تکلیفِ شمع های روی میز

روشن نبود…

من و تو بارها زمان را در کافه ها و خیابان ها فراموش کرده بودیم

و حالا زمان داشت از ما انتقام می گرفت (گروس عبدالملکیان )