حسنی نگو، یه دسته گل (ورژن 1402)

توی ده شلمرود

حسنی تک و تنها بود

 حسنی نگو بلا بگو

به غم ها مبتلا بگو

 جوون بی کار، عمر تباه، عاطل و باطل، پژمرده دل، واه واه واه

نه قلقلی، نه فلفلی، نه مرغ زرد کاکلی، هیچکس باهاش رفیق نبود

 صبح تا غروب آفتاب، می افتاد تو اتاق خواب