لحظات گمشده

ما زمان را اندازه می‌گیریم، دقیقه‌ها را می‌شماریم، ولی دیگر نمی‌دانیم چگونه آن را زندگی کنیم. شب‌ها در تخت‌های گران‌قیمت چشم می‌بندیم، اما خواب را گم می‌کنیم. انگار میان این همه دارایی، چیزی گم شده است؛ چیزی به اسم «بودن».

زندگی‌مان پر شده از چیزهایی که می‌توانیم بخریم: ساعت، تخت، لباس، خانه، اما ما در میان این همه «داشتن»، آن «بودنِ واقعی» را از دست داده‌ایم. بودنی که یعنی لحظه‌ای ایستادن، نفس کشیدن، نگاه کردن، شنیدن صدای زندگی.