سیاوش کسرایی | ره‌آورد

▨ شعر:ره آورد▨ شاعر: سیاوش کسرایی▨ با صدای: سیاوش کسرایی▨ پالایش و تنظیم: شهروز کبیریــــــــــــــــمسافرِ ز گردِ ره رسیده‌امتمامِ راهِ خفته را به پا و سر دویده‌امصلابت و شکوهِ کوه‌های دورنگاهِ دشت‌های سبزتلاش بال‌هاشکاف و رویشِ زمینِ پرورنده با من استگلِ هزار باغِ خنده با من استطلوعِ آفتاب بر ستیغبرای دیدن گوزن‌های تیزتکز صخره‌های به سنگ‌ها پریده‌امفرازِ آبرُفت‌هاکه آبیِ بنفشه‌ها ستاره‌ای استچکیده بر گلیمِ وحشیِ علفنفس‌زنان و خسته چترِ بیدِ واژگونه رابه رویِ سر کشیده‌امتولد بهار رابه روی دست‌های جنگلِ بزرگ دیده‌امز سینه‌ریزِ رنگ‌رنگِ تپه‌هاشکوفه‌های نوبرانه چیده‌امکنون برابرِ تو ایستاده‌امیگانه بانوی من ای سیاه‌پوش ای غمینکه مژده آرمتبهارِ زیر و رو کننده می‌رسدنگاه کن ببینغمت مباد و داغِ دوری‌ات مبادکه لاله‌ها به کوه روشنند و رنگ بسته‌اندکه خارهای سبز سر کشنددمی کنارِ این دریچه بال‌های باز را در آسمان نظاره کنببین که لانه‌ها دوباره از پرندگان تهی استببین کسی به جای خویش نیستاگر به صبر خو کنیاگر که روزهای وصل رابه پرده‌ی همین شبِ سپیده نارسیده جستجو کنیبیارمت نویدهای سرخ‌گونه‌ایکه من ز چرخ‌ریسکِ * نهفته در پناهِ شاخه‌ها و مهبه قعرِ درّه‌ها شنیده‌ام▨سیاوش کسراییــــــــــــــــ*چرخ‌ریسک؛ نام پرنده‌ای ظریف و زیباپی‌نوشت: این خوانش در شب‌های شعر گوته، در مهر ۱۳۵۶، انجام شده است.