توضیحات
بر رواقِ مُدوّر دورانمینویسیم و، هر چه بادابادمرد این قصۀ تهمتنکششرفش را به نان، نخواهد دادمن مُریدِ پیمبرِ دردماز نَهمردان امان نمیگیرمبا روانِ گرسنه میمیرمصِله از سفلگان نمیگیرمسرِ من، گرمِ سربهداریهاستخاک من غیرت علف داردسگِ سمخوردۀ ترانۀ منبه پلنگانتان شرف داردبر رواقِ مدوّر دورانسرِ من، سربهدار خواهد مانددگران میروند و میآیندخشم من، ماندگار خواهد ماندمیزند تازیانه پیدرپی...بوسه بر دست و پای دربندممیلهها را به سخره میگیردبندیِ سربلند لبخندمآسمانی دوباره خواهم ساخت...بر بلندای بام آزادیسرنوشت فرشتگانش رامیسپارم به دست فرزندمپسر من بزرگ خواهد شدغزل ناسروده خواهد خواندآسمان را به خاک خواهد ریخت...در قفای زمانه خواهد راندمن پلنگ بُرّندهدندانماز شغالان قفا نخواهم خوردسفرهام از گرسنگی سبز استنان به نرخ شما، نخواهم خوردگر چه باغِ بهارمردهی منسرخوش از میوههای بنبستی استسرو آزادهام که میداندفخر آزادگان تهیدستی استببر مازندرانم و ناممچون تبارم زبانزد دنیاستعقب استخوان نمیگردمدُم تکاندن طریقت سگهاستگر چه ناشادمان و ناخرسندگرچه نومیدوار و مأیوسماز برای دو پاره نانِ سیاهدست هر سفله را نمیبوسمسر من گرم سربهداریهاستخاک من غیرت علف داردسگ باغِ درختمردهی منبه بهار شما شرف دارد.علیاکبر یاغیتبار