فرسودگی به جای بلوغ

در میانه‌ی این آشوب بی‌پایان دلی که بخواهد مهربان بماند، خودش نوعی شجاعت است. اگرچه سایه‌ها سنگین‌اند و صدای ویرانی از هر سو می‌آید، من راهی را انتخاب می‌کنم که در آن انسان بودن هنوز ممکن است. نه برای قهرمان شدن، نه برای نجات جهان، بلکه برای آن‌که یادم نرود روشنایی‌های کوچک گاهی بیشتر از شهرهای بزرگ می‌تابند. تا جایی که می‌توانم با کلماتم، با رفتارم، با سکوتِ به‌موقع، جهانی می‌سازم که گرچه کوچک است اما از درون فرو نمی‌پاشد. در جهان کوچک من، زبان تنها برای گفتن حقیقتی آرام استفاده می‌شود حقیقتی که نه زخمی بر جا می‌گذارد و نه بر چهره‌ی کسی سایه می‌اندازد. اینجا دل، میدان جنگ نیست و ذهن، گذرگاهی برای تیرهای پنهان آدم‌ها نمی‌شود

[سهم ِ من از نوشتن کتاب ، پرسیدن است نه پاسخ ]

✒️:فرید اسرافیلی