توضیحات
این فصل با نگاهی تکاملی به تاریخچه انسان، نشان میدهد که عامل اصلی موفقیت گونه ما فراتر از شکار، در توانایی گردآوری مواد غذایی، اشتراک منابع و مراقبت همکاریجویانه از کودکان با مشارکت والدین، مادربزرگها و اعضای جامعه بوده است. دوران طولانی ناپختگی و وابستگی در انسان، اگرچه انرژی فراوانی را صرف رشد مغز میکند، اما فرآیندی حیاتی است که امکان یادگیری انعطافپذیر، آزمون و خطا، تمرین و انتقال فرهنگ را میان نسلها فراهم میسازد. از آنجا که انسانها برای سازگاری با تغییرات غیرقابلپیشبینی محیطی تکامل یافتهاند، تنوع در رفتار و فکر کودکان ابزاری ضروری برای مواجهه با چالشهای غیرمنتظره فردا است؛ در نتیجه، تلاش برای قالببندی هدفمند کودکان بر اساس الگوها و اهداف کنونی والدین رویکردی نادرست و نادرستسنجیده است و نقش واقعی مراقبت، ایجاد بستری امن، حمایتی و غنی برای پرورش این قدرت یادگیری و سازگاری ذاتی است.