07- چرا مدرسه با تکامل مغز ما نمی سازد

این فصل با بررسی مرحله گذر از خردسالی به دوره کودکیِ مدرسه‌ای و نوجوانی، به تحلیل دو الگوی اصلی یادگیری، یعنی **یادگیری کشفی** و **یادگیری تسلطی** می‌پردازد. در حالی که خردسالان با توجهی گسترده و کانون‌نیافته به دنبال کاوشگری و درک پدیده‌های جهان هستند، کودکان بزرگ‌تر از حدود شش‌سالگی وارد مرحله تمرین و مهارت‌آموزی می‌شوند تا با تکرار مداوم، رفتارهای کاربردی را به عادت‌هایی خودکار و کارآمد تبدیل کنند. نویسنده با نقد آموزش مدرسه‌ای مدرن که بر آزمون‌های استاندارد و اهداف ساختگی تمرکز دارد، نشان می‌دهد که مدارس به جای بهره‌گیری از الگوی دیرینه **شاگردپروری** و یادگیری عملی از طریق آزمون و خطا، تنوع طبیعی در سبک‌های توجه کودکان را به عنوان بیماری و اختلال کمبود توجه دسته‌بندی می‌کنند. علاوه بر این، در این مرحله کانون عاطفی و اجتماعی کودک از سرپرستان به سمت **گروه همسالان** و ساخت فرهنگ و بازی‌های مشترک تغییر می‌یابد. در نهایت، با ورود به دوره نوجوانی، سیستم پاداش‌خواهی و هیجانی مغز بسیار زودتر از سیستم کنترل و تصمیم‌گیری رشد می‌کند و این شکاف میان هیجان فراوان و تجربه محدود، ضرورت ایجاد فرصت‌های واقعی شاگردپروری و هدایت تدریجی برای پذیرش مسئولیت‌های بزرگسالی را دوچندان می‌سازد.