09- تربیت فرزند نجاری نیست، باغبانی است

این فصل پایانی به بررسی ارزش ذاتی و اخلاقی مراقبت از کودکان می‌پردازد و تأکید می‌کند که والدگری نه فرآیندی مهندسی‌شده و هدف‌محور مانند نجاری برای ساخت محصولی مشخص، بلکه شبیه به باغبانی و ایجاد محیطی امن، باثبات و سرشار از تعهد بی‌قیدوشرط است تا انسان‌هایی یگانه با آینده‌ای پیش‌بینی‌نشده شکوفا شوند. نویسنده با نقد دیدگاه‌های اخلاق سنتی و سودگرایانه، نشان می‌دهد که تصمیم به داشتن فرزند و مراقبت از او، تجربه‌ای تحول‌آفرین در هویت فرد ایجاد می‌کند که در آن رفاه دیگری بر خویشتن مقدم می‌شود؛ همچنین در حوزه سیاست‌گذاری عمومی، جامعه موظف است با ارائه پشتیبانی‌های همگانی مانند مرخصی‌های باحقوق و مراکز مراقبت اولیه، مسئولیت مشترک پرورش نسل جدید و نیز نگهداری از سالمندان را بپذیرد. در نهایت، این بخش با پیوند دادن مفاهیمی چون بازی، کاوشگری، هنر و علم، کودکی را دوره‌ای حیاتی برای نوآوری و آزمایشگری می‌داند و والدگری را رابطه‌ای عمیق و امیدبخش می‌نامد که طی آن نسل گذشته با احترام به استقلال فرزندان، آینده را به آنان می‌سپارد تا مسیر اختصاصی خویش را بسازند.