10- تروما به تنهایی درمان نمی شود

فصل «التیام زخم‌های آسیب‌زا و تروما» نشان می‌دهد که رویدادهای سهمگین و فاجعه‌بار زندگی مانند جنگ، تصادفات، خشونت یا بیماری‌های سخت، باورهای بنیادی انسان درباره امنیت و پیش‌بینی‌پذیری جهان را در هم می‌شکنند و تعادل هیجانی او را برهم می‌زنند. در چنین شرایطی، داشتن پیوند عاطفی امن و همسری پاسخ‌گو، اصلی‌ترین پناهگاه و تعیین‌کننده‌ترین عامل در بازگشت تاب‌آوری، آرام‌سازی سیستم عصبی و التیام روحی محسوب می‌شود؛ در حالی که تنهایی و انقطاع عاطفی فرد را در سقوط آزاد رها می‌سازد. آسیب‌دیدگانِ حوادث تلخ اغلب برای مهار درد یا محافظت از نزدیکان خود، احساساتشان را منجمد کرده و پنهان می‌سازند، اما این هیجانات سرکوب‌شده به صورت خشم، گوشه‌گیری، بی‌حسی، نوسانات خلقی و کابوس‌های شبانه بروز کرده و رابطه را به سمت چرخه‌های منفی و فاصله‌گیری بیشتر سوق می‌دهد. علاوه بر این، احساس شرم و خودسرزنش‌گری بزرگ‌ترین مانع برای ابراز نیاز به حمایت است. این فصل تأکید می‌کند که التیام واقعی زمانی رخ می‌دهد که زوج‌ها با مواجهه مشترک با این بحران‌ها، احساسات یخ‌زده خود را ابراز کنند و با ایجاد فضایی امن، همدلانه و پذیرنده، داستانی معنا‌دار و مشترک از رنج‌های خویش بسازند تا عشق به سپری دفاعی و منبعی بازسازنده در برابر تلخی‌های زندگی تبدیل شود.