قالان | مکرمه شوشتری

هر کس جای خودش را در روضه پیدا می‌کند. آینه‌ای که در آن، هر کس درد خود را می‌بیند و اندوه شخصی خودش را از امام تحویل می‌گیرد. اندوهی که از او جداشدنی نیست. این لحظه لزوماً در مجلس روضه و لابه‌لای کلمات روضه‌خوان اتفاق نمی‌افتد؛ درونی‌تر از هر تحلیل و گفت‌وگویی است. گاهی دستمایه‌اش یک عکس است، گاهی شنیدن اتفاقی چند جمله و گاه تداعی تصویری که سال‌ها قبل جایی با چشم‌مان پیوند خورده. فرقی نمی‌کند کجای دنیا باشیم. سهم ما از روضه خودش را به ما می‌رساند. حتی اگر کیلومترها از مجلس فاصله داشته و جایی نشسته باشیم که در و دیوارش هیچ‌ شباهتی به روضه‌خانه نداشته باشد. «قالان» روایت همین سهم مهم، قطعی و همیشگی ما از روضه‌هاست.