نقدِ حالِ ما: دلگفته‌ای بر غزلی از شمس | غزل ۳۰۹۷ | بیا بیا که شدم در غم تو سودایی

دلگفته، شرح و تفسیر غزل شمس از مولانا با فربُد بهبهانی غزل مولانا از دیوان شمس تبریزی: غزل ۳۰۹۷ بیا بیا که شدم در غم تو سودایی در این اپیزود، دلگفته‌ای بر غزلی از مولانا را می‌شنوید؛ شرح و تفسیری از دل برای غزل شمس، با نگاهی عاشقانه، نمادین، و درونی. این مجموعه برای کسانی است که می‌خواهند غزل‌های مولانا و غزلیات شمس را نه فقط به صورت معنی واژه به واژه، بلکه به عنوان راهی برای نزدیک شدن به حس و حال عشق، امید، شوق، معشوق‌شناسی، عاشق‌شناسی، و شناخت راه عشق تجربه کنند. در این دلگفته‌ها، غزل شمس و شعر مولانا بیشتر از زاویه حس و حال قلبی خوانده می‌شود. هدف، شرح ادبی خشک یا بررسی صرفاً تاریخی نیست؛ بلکه پیدا کردن راهی است برای شنیدن صدای عشق در غزل مولانا و لمس فضای معنوی دیوان شمس تبریزی. وبسایت: https://molanatafsir.com صفحه این غزل: https://molanatafsir.com/pages/shams/index.html#ghazal-3097 یوتیوب: https://www.youtube.com/watch?v=TdrSmSLzVHE&list=PLznfYVVnAWnr4SarhZp1FThSbvIElTcEB&index=34 تلگرام: https://t.me/Naghde_Hale_Ma متن غزل: ۱. بیا بیا که شدم در غم تو سودایی درآ درآ که به جان آمدم ز تنهایی ۲. عجب عجب که برون آمدی به پرسش من ببین ببین که چه بی‌طاقتم ز شیدایی ۳. بده بده که چه آورده‌ای به تحفه مرا بنه بنه بنشین تا دمی برآسایی ۴. مرو مرو چه سبب زود زود می‌بروی بگو بگو که چرا دیر دیر می‌آیی ۵. نفس نفس زده‌ام ناله‌ها ز فرقت تو زمان زمان شده‌ام بی‌رخ تو سودایی ۶. مجو مجو پس از این زینهار راه جفا مکن مکن که کشد کار ما به رسوایی ۷. برو برو که چه کَش می‌روی به شیوه‌گری بیا بیا که چه خوش می‌چمی به رعنایی