هفته چهاردهم: درد شیرین!

کودک شیرینم، دل‌انگیزِ با طراوتم، برایم بخوان ترانه‌های امید و آرزو را. برایم بخوان سرود زندگی‌بخش آسمانی را. برایم از ملائک بگو، از بهشت، از ملکوت....

دلبندم، به تو مدیون هستم. برای داشتن این همه چاشنی دلپذیر برای رسیدن به بهترین مقامات.خدا را شکر که هستی....

می‌توانم توصیف کاملی از حضور بهاری ات در دل زمستانی درونم داشته باشم.اما به گمانم تنها صفت بهاری برای بیان این حال و هوا کفایت می‌کند....

امانت دار است، خدیجه!که امانت دار رسول خاتم شد.فراتر از تصور است مادران های که پیامبر خدا امانتش را به او بسپارد!...

از خدا می‌خواهم فراموشی را از من بگیرد تا فراموش نکنم پناهگاه تو هستم.فراموش نکنم تو واسطه رفت و آمد ملائک هستی.فراموش نکنم تو بستر بزرگ شدن و لایق شدن من هستی....

به من خواهی گفتکه نگاه مهربان دخترانه‌ات مرا شیفته خواهد کرد یا صورت مصمم مردانه‌ات؟...

در قلبی که نام مادر به خود گرفته است، با حسی عجیب بی‌ آنکه بدانم، موجودی غریب را دوست دارم.موجودی که نمی‌شناسمش، ولی فرزندم نام گرفته است....

در بطن من، ملکوتی از بهترین های دنیا تشکیل شده استکه تو در مرکز آن، در حال رشد و نمو هستی......

و اما ماه ششم، به وقت آمنه، طفل، به اندازه‌ای می‌رسد که می‌توان صدای جدش اسماعیل را شنید: «ای آمنه تو به بهترینِ عالمیان باردار هستی»...