هفته نوزدهم: هر چه که هستی، شیرینی!

در قلبی که نام مادر به خود گرفته است، با حسی عجیب بی‌ آنکه بدانم، موجودی غریب را دوست دارم.موجودی که نمی‌شناسمش، ولی فرزندم نام گرفته است....

در بطن من، ملکوتی از بهترین های دنیا تشکیل شده استکه تو در مرکز آن، در حال رشد و نمو هستی......

و اما ماه ششم، به وقت آمنه، طفل، به اندازه‌ای می‌رسد که می‌توان صدای جدش اسماعیل را شنید: «ای آمنه تو به بهترینِ عالمیان باردار هستی»...

دلبندم، بهاری‌ترین موجود زندگی‌ام،در من آرام بگیر که زمین رویشت مادر است......

تو در تپش‌های قلبم می‌تپی تا مدام مرا یادآور حضور باشی.کودک کوچکم، بمان برایم و برای آرزوهای رنگین کمانی‌ام....

قلبم به ضربان قلبت وابسته گشته و وابستگی تو همان دلبستگی من شده است،من نیز بسیار خوشحال تر از گذشته به این وابستگی و دلبستگی خو کرده‌ام....

در بهار قلبم تو نازل گشته‌ای و شکوفه درخت مادری‌ام شده‌ای.چگونه می‌توانم تو را با همه حُسن آفرینی‌ات دوست نداشته باشم......

مادر که شجاع باشد، فرزندانش در بستر قدرتمند او محکم می شوند!میراث شجاعت،بهترین ارمغانی بود که امّ البنین برای عباس به یادگار گذاشت....

سلام بر تو آن لحظه که چشم خواهی گشود؛ به عالمی که چش مها را باید شست، نور و ایمان باید دید.سلام بر تو کوچک زیبایم......