اپیزود دوم: چرا دیگه نمی‌تونیم با خودمون تنها باشیم؟

سال های زیادی بود که شنیدن صدای یه ساز خاص من رو مسخ و جادوی خودش میکرد تا اینکه یه روز تصمیم گرفتم فقط شنونده نباشم و خودم هم دست به ساز بشم. با تمام علاقه ای که بهش دارم اما روزی بیشتر از پنج دقیقه نمیتونم تمرین کنم چون ذهنم پرت میشه جای دیگه. توی قفسه کتاب هام کلی کتاب نخونده دارم که هر وقت کیرم سراغشون به قول شما به خودم میام میبینم چند صفحه رفتم جلو اما اصلا متوجه نشدم چی خوندم کلی فیلم ندیده توی واچ لیستم دارم که بیشتر از نیم ساعتشون رو نمیتونم ببینم تنها چیزی که ذهنم روش قفل میشه کارمه انگار مغزم میگه اوکی از این حجم از فکر و خیال خسته شدی؟ بیا عمیق شو روی کار و سرت رو یه کار گرم کن