18.جای امنِ کثافت

گوش‌هایشان را تیز کردند؛ اگر می‌توانستند به سروصورتشان سیلی می‌زدند تا مطمئن شوند خواب نیستند و رویا نمی‌بینند. از آن سوی قله صدا می‌آمد؛ صدای خندیدن مردمش، صدای آزادی، صدای مردم خوشحال، صدای یک زندگی عادی. خان هر صوتی که می‌توانست تولید کرد تا جلوی صدا را بگیرد، اما دیگر دیر

شده بود. صدا را شنیده بودند.

((جای امنِ کثافت))هجدهمین تراوَش رو میتونید از کست باکس،اپل پادکست و وب سایت شنوتو بشنوید