اپیزود صفر - مقدمه

🎯 ما برای نجات‌یافتن جشن می‌گیریم؛ برای غرق‌نشدن نه.

🔍 شاید به همین دلیل، بعضی از ارزشمندترین موفقیت‌های زندگی و مدیریت، قابل مشاهده نیستند.

🌿 چون موفقیتشان در چیزی است که اتفاق نیفتاده است.

🧠 و شاید یکی از سخت‌ترین کارهای یک مدیر همین باشد:

🎯 کاری کند که همه‌چیز خوب پیش برود؛ آن‌قدر خوب که هیچ‌کس نفهمد چه فاجعه‌ای می‌توانست اتفاق بیفتد.

بله مطلب بالا را در گاهنامه مدیر در فضای مجازی دیدم و خواندم

با خودم فکر کردم

خیلیها با بحران مواجه میشوند و تقابلشان با بحران ، شکست یا پیروزی ، درس است برای سایرین

اما بیش از آنها ، آدم هایی هستند که زندگیشان میگذرد بدون آنکه مطرح شوند

در حالی که در تجربیاتشان شاید درسهایی باشد.

تصمیم گرفتم بنویسم . شاید به درد کسی بخورد

من مسعود موسوی هستم

حدودا پنجاه و نه سال سن دارم

رشته تحصیلیم مهندسی مکانیک با گرایش ساخت و تولیده که طی سالهای 1365 تا 70 شمسی در دانشگاه صنعتی امیرکبیر ، که اون موقع ما بهش میگفتیم پلی تکنیک تهران ، گذشته

سالها به طراحی مکانیزم ، دستگاه و ابزار و همچنین مشاوره برای پیاده سازی سیستمهای کیفیت ، عارضه یابی و تهیه طرح های توجیهی، مشغول بودم و در سالهای 1400 تا 1403 در شرایط پسا کرونا DBA خواندم

اینجا پادکست چهل سال تجربه است

چهل سال تحصیل و کار در شرایطی که هم نسلهای من خوب میدانند چگونه شرایطی بوده و هست.

چهل سال در تلاش محیطی که با شعارهای حمایت از صنعت و تولید ، ریشه تولید و صنعت خشکانیده شد تا جیبهایی پر پول شود

چهل سال مقاومت در محیطی که شرط پیشرفت ، و شاید بقای سازمانی ، تن دادن به سقوط اخلاقی بود.

چهل سال زندگی در شرایطی که حتی گفتن از سختیهای غیر معمول ، تاوان داشت.

آنچه در عمل یاد گرفتم

چیزهایی که ای کاش قبل از ورود به صنعت میدانستم

بدون اینکه ادعای موفقیت یا برد داشته باشم فقط میخواهم بنویسم و بگویم