04-اختلال شخصیت مرزی

**اختلال شخصیت مرزی** حالتی پایدار از ناپایداری روانی است که در آن فرد با تضادهای درونی شدید، خشم مزمن و ترس فلج‌کننده از تنهایی روبروست. بارزترین ویژگی این وضعیت، پراکندگی هویت و ناتوانی در پیوند دادن جنبه‌های مثبت و منفی شخصیت خود و دیگران است که باعث می‌شود دنیای فرد به دو قطب کاملاً خوب یا کاملاً بد تقسیم شود و از سازوکارهای دفاعی ابتدایی برای مقابله با اضطراب استفاده کند. این افراد در روابط عاطفی خود میان ستایش مفرط و تحقیر ناگهانی دیگران در نوسان هستند و به دلیل احساس پوچی عمیق، اغلب به رفتارهای پرخطر، تکانشی و آسیب‌های جسمی به خویشتن دست می‌زنند. ریشه‌های این آسیب معمولاً در ناکامی‌های رشدی دوران کودکی و گسست در فرآیند استقلال از مراقبان اولیه نهفته است، به طوری که فرد در بزرگسالی همواره میان تمایل شدید به وابستگی و ترس از دست دادن خودمختاری سرگردان می‌ماند. این آشفتگی درونی نه تنها ثبات شغلی و اجتماعی فرد را به خطر می‌اندازد، بلکه او را در برابر بحران‌های روانی کوتاه‌مدت و گسست از واقعیت بسیار آسیب‌پذیر می‌کند.