توضیحات
این بخش از کتاب به نقد رویکرد «هرگونه مزیت» میپردازد که در آن افراد تنها با یافتن یک سود ناچیز، استفاده از ابزارهای مجازی را توجیه میکنند، در حالی که باید از دیدگاه «صنعتگرانه» به ابزارها نگریست و تنها مواردی را برگزید که منافع کلان آنها برای اهداف اصلی زندگی بر آسیبهایشان پیشی بگیرد. بر اساس قانون «اقلیت حیاتی»، بخش کوچکی از فعالیتها بیشترین ارزش را خلق میکنند، بنابراین باید زمان محدود خود را صرف کارهای پربازده کرد و از هدررفت آن در شبکههای اجتماعی که با هدف اعتیادآوری طراحی شدهاند، جلوگیری نمود. نویسنده پیشنهاد میکند برای سنجش ضرورت این ابزارها، یک آزمایش سیروزه دوری از آنها را بدون اطلاع قبلی اجرا کنید تا دریابید آیا واقعاً زندگیتان بدون آنها دچار خلل میشود یا خیر. در نهایت، برای رهایی از دام سرگرمیهای بیهوده مجازی، باید برای ساعات فراغت خود برنامهریزی دقیقی داشته باشید و ذهن را با فعالیتهای باکیفیت مانند مطالعه یا سرگرمیهای هدفمند مشغول کنید تا از نفوذ حواسپرتیهای دیجیتال به فضای زندگی جلوگیری شود.